CIAŁO TO NAJLEPSZY PRZYJACIEL CZŁOWIEKA

Z wierszy Jaimego Gil de Biedmy (1929-1990) wyłania się sylwetka człowieka, który nazywa rzeczy po imieniu. W tomie poetyckim Ciało to najlepszy przyjaciel człowieka kataloński poeta dzieli się doświadczeniami rozwiązłości, w których pożądanie i szybsze bicie serc wolne są od cenzury. Chociaż cielesność stanowi stały punkt odniesienia poezji Gil de Biedmy, wydaje się, że kierunek poszukiwań artysty wyznacza mimo wszystko miłość czasami niespełniona, kiedy indziej głęboka i prawdziwa.

Poczucie rozdarcia towarzyszyło Gil de Biedmie całe życie. Poeta bacznie przygląda się zarówno własnemu światu wewnętrznemu, jak i otaczającej go rzeczywistości społecznej. Jego relacja z ojczyzną niepozbawiona była napięć w tomie Ciało to najlepszy przyjaciel człowieka znajdziemy gorzkie refleksje na temat hiszpańskiej wojny domowej i brutalnej faszystowskiej dyktatury generała Franco. Nic dziwnego, że w jednym z wierszy poeta określa Hiszpanię mianem jednego wielkiego więzienia.

Przekład Krzysztofa Katkowskiego wprowadza Gil de Biedmę na polską scenę literacką.