PESEL W PRL, BARTŁOMIEJ KLUSKA

Powszechny Elektroniczny System Ewidencji Ludności stanowi największe i najtrwalsze dokonanie informatyki PRL. Jego ślad 11-cyfrowy numer ewidencyjny każdy obywatel III RP nosi w dowodzie osobistym i wykorzystuje w codziennych kontaktach z instytucjami publicznymi. Dzień, w którym uruchomiono PESEL, jest zatem początkiem nowoczesnej e-administracji w Polsce. Tymczasem, choć rodowód systemu sięgający Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Polsce Ludowej bywa źródłem sensacyjnych doniesień prasowych, jego historia pozostaje niemal całkowicie nieznana.
Dlaczego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, informatyzującej się z ogromnym trudem i bez większych efektów, udało się właśnie z systemem PESEL? Czy musiał on być budowany w resorcie spraw wewnętrznych i czy w związku z tym był systemem resortowym czy administracyjnym? W jakim stopniu na istnieniu systemu skorzystali obywatele, a w jakim władze PRL? Wreszcie skąd w dowodach Polaków wziął się ów tajemniczy numer i jakie dane są pod nim ukryte?