PROSZĘ JUŻ IŚĆ, SŁAWOMIR BĄCZKOWSKI

Czasem mówi się, że powieść jest jak długa podróż, a opowiadanie jak błysk światła. Jednak wydaje mi się, że nie w każdym opowiadaniu ten błysk można ujrzeć. W opowiadaniach Sławka niewątpliwie pojawia się taki błysk, który sprawia, że nagle zaskakuje nas jakaś nieoczywista myśl, że jest wzruszenie i że jest obraz, który na długo pozostaje w pamięci. Te opowiadania mają w sobie głębokie emocje, nawet jeśli są całkiem zmyślone, potrafią nas zadziwić nowym spojrzeniem na rzeczywistość, często oryginalną metaforą i ciekawą pointą. Autor nie mówi wszystkiego wprost, zostawia miejsce dla naszej wyobraźni. Bo przecież nie piszemy po to, aby opisywać świat takim, jaki jest, ale po to, aby pomóc innym zobaczyć go na nowo. Dlatego zachęcam do lektury tych opowiadań, które sprawiają, że chociaż po ich przeczytaniu świat wciąż jest taki sam, to jednak potrafimy spojrzeć na niego trochę inaczej.

Krystyna Woźniak-Trzosek, dziennikarka, pisarka, eseistka